Tag: Column

Pad naar verlichting

Diversity is the path to enlightenment.

Dat klinkt tegenstrijdig omdat we geleerd hebben dat herhaling leid tot kennis en gedrag, maar eigenlijk is het een routine (afgeleid van route), een bestaand en uitgesleten pad.

Het is automatisme opgeslagen in het lichaam, dat niet meer gecontroleerd wordt door het bewustzijn. Denk maar aan autorijden, waarbij je de meeste van de tientallen zaken onbewust doet. Daar leer je niks van bij, laat staan dat het je verlicht (behalve dan natuurlijk wanneer je de lichten aanzet).

De Nederlandse vertaling is “Diversiteit is het pad naar verlichting.” maar dekt op één of andere manier net niet de lading. In het Latijn klinkt het nog beter: illustratio. Of Frans: éclaircissement, Prachtig! En geeft veel beter aan wat het wordt ‘verlichting’ inhoudt.

De kunst is dus dat pad te durven verlaten. Niet bang te zijn om nieuwe dingen te doen, nieuwe ‘routes’ kiezen. Dingen die je nog niet hebt gedaan of ervaren. Die ervaring zorgt voor nieuwe reacties en die reacties zorgen voor nieuwe verbindingen in je brein.

En nieuwe verbindingen in je brein zorgen voor verlichting (letterlijk het oplichten van je brein door elektriciteit), nieuwe inzichten of ‘beelden’, die er voor zorgen dat je een volgende keer weer net iets anders reageert, wat uiteindelijk resulteert in een verandering in wie je bent.

En hoe meer diverse ervaringen je hebt, des te groter de bron van kennis en inspiratie, en hoe interessanter het wordt om nieuwe oplossingen te vinden voor nieuwe en dus ook voor bestaande situaties. En dat kun je blijven doen, en je brein smult er van en kan het aan, elastisch tot aan het einde.

Verlichting wordt dan een mooie verslaving.

De zorgeloosheid van een uniform

Vandaag zag ik er weer één.

In de trein. Een man in een uniform. Ik weet niet eens precies wat hij deed op basis van z’n uniform, maar waarschijnlijk iets op een boot, maar het zag er in elk geval indrukwekkend uit.

Dat zie je aan de mensen om hem heen ook. De ruimte die hij kreeg was groter dan andere mensen kregen in de ochtendspits. Vrouwen keken op een of andere manier meer en verliefd naar hem, terwijl hij niet eens buitengewoon aantrekkelijk was. Bij mannen was dat dan weer anders. De meesten keken snel en sluiks met een blik van lichte jaloezie, terwijl er ook een groep was vol adoratie.

En wat is het nou? Een pak in de kast. Elke dag hetzelfde, zonder na te denken, pakken en aantrekken. Ideaal, makkelijk, bijna Orwelliaans. Ik herinner me nog mijn tijd in dienst. De kunst van wat je niet droeg, strak opvouwen in de kast, je uniform aan en het heel erg laten glimmen van je schoenen was voldoende de sergeant van dienst blij te maken.

Het appelleert denk ik aan een oerinstinct. Strepen, biesjes, glimmende knopen, anders zijn dan anderen en dan met meer strepen, biesjes en glimmers nog meer zijn. De hiërarchie binnen het uniforme. Terwijl wat betekent het woord nou eigenlijk helemaal, één van vorm….

En dat is nou precies wat we eigenlijk allemaal niet willen zijn op Facebook of Instagram.

Of toch?

Het verhaal van het verhaal

Stel je voor, dat moment waarop je diep in je echt papieren dikke boek zit, zittend in de trein.  Ineens besef je dat de trein al een paar minuten stilstaat op het station waar je moet zijn. Geschokt spring je op, vergaart je spullen en rent de coupe uit. Net op tijd, de machinist fluit en net niet wordt je wapperende jas gegrepen door de dichtgaande deuren.

Opgelucht haal je adem.

Je hebt het gehaald, tot het moment dat je je realiseert dat je boek nog in de trein ligt. Het boek dat dan al een eigen reis reist en van jou onafgelezen verhaal een eigen verhaal maakt.